Βραβεία και Έπαινοι 4ου Μαθητικού Διαγωνισμού Ποίησης

Υπάρχουν πολλών ειδών εκδηλώσεις. Αυτές που αφορούν, εμπεριέχουν, εστιάζουν στα παιδιά είναι οι καλύτερες. Την Κυριακή, 4 Νοεμβρίου στο Κέντρο Πληροφόρησης Νέων, ο Σύλλογος Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας πραγματοποίησε την Εκδήλωση Απονομής Βραβείων και Επαίνων του 4ου Μαθητικού Διαγωνισμού Ποίησης, που διοργανώνει ανά δύο χρόνια.

Την εκδήλωση συντόνιζε η Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Μόιρα Τριανταφύλλου. Εξαρχής ο λόγος δόθηκε στην Πρόεδρο Αικατερίνη Μαυρογονάτου που αναφέρθηκε στο θεσμό του διαγωνισμού, τόνισε την υποκειμενική ματιά της κάθε κριτικής επιτροπής και τη σπουδαιότητα να γράφουμε με σκοπό την προσωπική έκφραση. 

Στην εκδήλωση δεν κατάφερε να παραστεί ο πρώην σύμβουλος Α/βάθμιας Βασίλης Γκουτζαμάνης, που ήταν και μέλος της κριτικής επιτροπής. Ο κ. Γκουτζαμάνης έστειλε χαιρετισμό όπου μεταξύ άλλων ανέφερε: «Εμείς δεν τραγουδάμε αδερφέ μου για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο. ΕΜΕΙΣ θα αλλάξουμε μόνο ένα ρήμα: Εμείς δε γράφουμε  αδερφέ μου για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο. Εμείς γράφουμε  για να σμίξουμε τον κόσμο. Μακριά από ανταγωνισμούς. Συγχαρητήρια στα παιδιά που εξέφρασαν σκέψεις και συναισθήματα, το καθένα με το δικό του τρόπο, με λόγο  ποιητικό. Καλή συνέχεια κι με άλλες δημιουργίες  ποιητικές και όχι μόνο.»

Στη συνέχεια ο λόγος δόθηκε στην εκπαιδευτικό, που γράφει ποίηση και ήταν μέλος της κριτική επιτροπής, Στέλλα Δαναβασίλη, η οποία μοιράστηκε μαζί μας ένα στιγμιότυπο με έναν εμπνευσμένο δάσκαλο από τα μαθητικά της χρόνια, που αντί να προχωρήσει κανονικά και αναμενόμενα στην ύλη του  μαθήματος της γλώσσας, ήρθε στην  τάξη χωρίς το βιβλίο του, με ένα κασετόφωνο στο χέρι και έβαλε στους μαθητές του της ΣΤ’ τάξης δημοτικού να ακούσουν το «Σπασμένο Καράβι» σε στίχους του Γιάννη Σκαρίμπα. Η μικρή μαθήτρια μαγεύτηκε. Επέστρεψε στο σπίτι και αποτύπωσε στο χαρτί τις εικόνες που τις γέννησε ο κάθε στίχος του τραγουδιού. Αυτή τη μαγεία γεννά η ποίηση. Η Στέλλα Δαναβασίλη τόνισε στα παιδιά την αξία του γράφω αδιάλειπτα, χωρίς να συντρέχει άλλος λόγος εκτός από την εσωτερική μου ανάγκη.

Ακολούθως η Κάκια Παυλίδου θύμισε σε όλους την αφορμή που καθιέρωσε το μαθητικό διαγωνισμό ποίησης. Σε ένα Δ.Σ. του Συλλόγου, το 2010, συζητήθηκε η διαπίστωση της δυσκολίας που αντιμετωπίζει η ποίηση για  να φέρει κοντά της το αναγνωστικό κοινό. Το ποίημα είναι ένα παραμύθι για μεγάλους. Γεμάτο αλληγορία, εσωτερικότητα, εικόνες, αλήθειες, προεκτάσεις μεταφράσεων. Όπως μεγαλώνει ο άνθρωπος που μικρός διάβαζε και άκουγε παραμύθια, έτσι μεγαλώνουν και τα παραμύθια και γίνονται …..ποιήματα! Μία δεύτερη διαπίστωση ήταν πως τα μέλη των πολιτιστικών συλλόγων, καθώς και τα μέλη των Δ.Σ. τους, ήταν άνθρωποι μεγάλης ηλικίας. Έτσι γεννήθηκε η ανάγκη ενεργοποίησης, ευαισθητοποίησης των παιδιών και η γεφύρωση των γενεών. Αυτής που ήδη εμπλέκεται με τα πολιτιστικά δρώμενα, και ιδιαίτερα με το βιβλίο, και της νέας γενιάς που ακολουθεί. Ευελπιστούμε στο μέλλον οι συμμετέχοντες των διαγωνισμών να εκφράσουν την επιθυμία να στηρίξουν εμπράκτως τις δράσεις πολιτιστικών συλλόγων.

Την εκδήλωση έντυσε μουσικά η Αδαμοπούλου Άννα, η οποία προλογίζοντας τα τραγούδια της εκδήλωσης ανέφερε την κορύφωση που επιτυγχάνεται όταν δύο διαφορετικοί τρόποι έκφρασης συμπλέουν πάνω στην ίδια αφορμή, όπως συγγραφή και σύνθεση. Οι εκδοχές είναι δύο. Η πρώτη ο συγγραφέας/ποιητής/στιχουργός και ο συνθέτης να είναι το ίδιο πρόσωπο, όπου το άτομο κορυφώνει την αντιληπτική του ικανότητα, καθώς και την ικανότητα να εμβαθύνει μέσα του με πολλούς διαφορετικούς τρόπους αγγίζοντας από κάθε οπτική την αλήθεια. Και η δεύτερη εκδοχή είναι η πολύτιμη συνεργασία δύο διαφορετικών ανθρώπων, όπου ο ένας γράφει ποίηση και ο άλλος συνθέτει πάνω στο ποίημα.  Τα τραγούδια που ακούστηκαν είναι: «Όταν αισθάνεται η καρδιά» σε στίχους και μουσική της Άννας Αδαμοπούλου και το «Όταν θα ‘ρθεις» σε στίχους της Κάκιας Παυλίδου και μουσική της Άννας Αδαμοπούλου.

Στη συνέχεια ακολούθησαν οι βραβεύσεις με τη συμβολή της Βάνας Κουτσού.

1ο ΒΡΑΒΕΙΟ: «Ο νους ταξιδεύει» της Βασιλικής Διδασκάλου, μαθήτριας του ΓΕΛ Αξού. Το ποίημα παρουσιάστηκε οπτικοποιημένο σε επιμέλεια της Κάκιας Παυλίδου και είναι αναρτημένο στο κανάλι του Συλλόγου στο YouTube.

2ο ΒΡΑΒΕΙΟ: «Μόνο μία χάρη» Σταφυλλίδης Ανδρέας, μαθητής του 3ου ΓΕΛ Γιαννιτσών.

3ο ΒΡΑΒΕΙΟ: «Το Άνθος του Ονείρου» του Σωτήρη Τζαβέλα, μαθητή του 3ου ΓΕΛ Γιαννιτσών.

Από το Δ.Σ. του Συλλόγου συγχαρητήρια σε όλους τους  μαθητές που πήραν μέρος στο Διαγωνισμό, βγαίνοντας από το ροή των μαθημάτων, των πιεστικών προγραμμάτων του Λυκείου και εκφράζοντας τις εσωτερικές τους ανησυχίες. Τέλος, οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στους εκπαιδευτικούς που στήριξαν και προώθησαν το Διαγωνισμό ενθαρρύνοντας τα παιδιά να λάβουν μέρος.

Ακολουθούν τα ποιήματα:

1ο ΒΡΑΒΕΙΟ

Ο νους ταξιδεύει… - Διδασκάλου Βασιλική ΓΕΛ ΑΞΟΥ

Κλειδωμένος στη φυλακή του, το κρανίο…

Ζωγραφίζει φτερά στις αλυσίδες

και τις αφήνει να πετάξουν·

καπετάνιος με καράβι της φαντασίας

ανοίγεται σε θάλασσες,

σε τρικυμίες θα βρεθεί κι από φουρτούνες θα διαβεί

κι αν σε ρουφήχτρα μέσα πέσει

ΔΕΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΤΑΙ,

στο μπλε της θάλασσας εθίζεται·

και κάνοντας κύκλους όλο και πιο βαθιά

στον πάτο φτάνει…

Τότε με φύκια της ελπίδας σκάλα μεγάλη

θα υψώσει

κι από της θάλασσας τα βάθη, του ουρανού

τα σύννεφα θα πιάσει·

απέραντες εκτάσεις λευτεριάς απλώνονται μπροστά του

και δεν μπορεί να συγκρατήσει την χαρά του…

το ξέρει πια πως είναι λεύτερος,

σύνορα δεν υπάρχουν

τα έχει ξεπεράσει·

κι εκεί που όλα είναι σωστά,

κάτι τον πάει πίσω ξανά

σε ένα κόσμο γεμάτο

ζήλια, γκρίνια, δόλο.

Δε θέλει να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα·

Ο νους δεν τα χωράει αυτά,

αλλά σαν σβούρα τριγυρνά,

δεν ησυχάζει…

δεν ξεκουράζεται…

ο νους ταξιδεύει.

                             

2ο ΒΡΑΒΕΙΟ

Μόνο μία χάρη - Ανδρέας Σταφυλλίδης 3ο ΓΕΛ Γιαννιτσών

Βλέπω τα προσωπεία – τα σοφά, αρχαία

Κτίσματα απαράμιλλης τέχνης με μαρμάρινη σάρκα.

Χωρίς πόδια, σώμα, άκρα. Μα με μισό λαιμό.

Κι όμως μ’’ αγγίζουν πιο πολύ απ’ τον καθέναν.

Χαράζουν τη σκέψη μου…

Ούτε θέλω να γίνω σαν αυτά, μου φαίνεται περίπλοκο.

Για ζωντανά τι να έλεγαν; Θα γέλαγαν, θα έκλαιγαν.

Ίσως το δεύτερο αν βλέπαν τον έξω κόσμο.

Τα βλέπω μα δεν αγγίζω. Μήπως τα χαλάσω.

Προσβάλλω τη γοητεία της σοφιστικής τους και παρεξηγηθούν.

Σαν λογίζομαι, λέω πως λεν, σκέφτομαι, γράφουν.

Ότι κι εμείς κι εγώ. Μα άλλο δέρμα και άλλο μάρμαρο.

Δε γίνεται να ‘ναι το ίδιο – εσωτερικά.

Ούτε θέλω να σκέφτομαι πως θα μαρμαρώσω.

Ποθώ την ελευθερία σώματος κι αισθήσεών μου.

Ξανά κάθομαι, μα δε διακρίνω το κάτι άλλο που τα

Οδήγησε έτσι. Ό,τι κάνουν, έκαναν. Τίποτε διαφορετικό.

[κλεφτές ματιές συνεχίζουν να τα επεξεργάζονται, άλλες

Στέκουν, άλλες περιφρονούν μα όλες έχουν  κάτι κοινό]

Το μαύρο που σάπισε τον νου και την ψυχή.

Αν εστιάσω στο τι λένε, θα τρομάξω και δε θέλω.

Τώρα πια όμως κατάλαβα τι μας διακρίνει. Τούτοι

Ήταν άνθρωποι, εμείς όμως απάνθρωποι. Δε γίνεται

Σπέρνοντας το ένδοξο μαύρο, να τιμηθείς με επιγραφή.

Ούτε  να λέγεσαι σοφός, τίμιος για να μαρμαρωθείς!

Μήτε ήταν Μέδουσα, μήτε καμιά μαγεία,  μόνο η

Ανθρωπιά ήταν το χάρισμά τους. Άρα, κανείς δε θα

Ξεχωρίσει ούτε θα αξιωθεί  να γίνει παρέα με Ισαίο,

Πλούταρχο και Μέγα Αλέξανδρο.

Μήτε θα τιμήσουν μια Ελλάδα δίχως γαλανόλευκο.

Είμαι πια έτοιμος, μόλις σταμάτησα να σκέφτομαι.

Θέλω κάτι να ευχηθώ: αν γίνω ποτέ άνθρωπος,

Στηθώ, σμιλευτώ, μαρμαρωθώ και είμαι έτοιμος

ΠΡΟΣΟΧΗ: Κόψτε μου το κεφάλι κι αφήστε το σώμα μου.

Να τιμηθώ μισός-μισός. Γιατί στον νου κατοικεί η ανθρωπιά και

Ντρέπομαι που δεν την είχα ούτε γείτονα…

3ο ΒΡΑΒΕΙΟ

Το άνθος των Ονείρων - Σωτήρης Τζαβέλας 3ο ΓΕΛ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ

Ήταν μαλακό,

άθικτο μέχρι την στοργική επιφάνειά του,

ο Κόσμος γύρω του ήταν έρημος,

το Όνομά του άσημο

και η Αξία του μηδαμινή.

Άρχισε να ψάχνει έναν Σκοπό,

αναζητούσε το νόημα της ύπαρξής του…

ήθελε με έναν τίτλο να κυκλοφορεί

Σύντομα, ένα εκχύλισμα Ονείρου

πότισε το κέντρο εκείνου του Κόσμου

και το χώμα ωρίμαζε

ευχαριστούσε το γλυκύτατο ύδωρ.

Και τότε γύρισε η Κλεψύδρα.

Ξεκίνησε ο χρόνος,

για την υλοποίηση μιας νέας Ζωής.

Ένα πράσινο Φυτό εγειρόταν,

μέσα από το ελπιδοφόρο χώμα,

ο Άνεμος το κυμάτιζε

και το όνειρο γινόταν Σκοπός.

Υπήρχαν και οι άσχημες Ρίζες

που ζούσαν θαμμένες κάτω από το Χώμα,

για να βοηθούν αφιλοκερδώς τον αγαπητό τους φίλο –

το Άνθος που πλησίαζε το Γαλάζιο.

Και τότε τα Άστρα

σχημάτισαν ένα Όραμα

ενός ολοκληρωμένου Άνθους

ο Έρως χτύπησε την καρδιά του Ονείρου.

Σε μία στιγμή ευφορίας,

την ώρα που ο Νέος Κόσμος πλάθεται,

το Άνθος ερωτεύεται την Αυγή.

Εισέπνευσε το άρωμα της επιτυχίας

άνοιξε σαν τα φτερά της πεταλούδας

τα πέταλα άφηναν την στενή τους σχέση…

ήρθε η στιγμή να ωριμάσουν.

Οι τελευταίοι κόκκοι άγγιξαν τον πάτο,

τα Πέταλα έλαμψαν από χρώματα

ο χτύπος της Ζωής ξεκίνησε

και ένα Όνειρο υλοποιήθηκε.

Εκδήλωση Απονομής Βραβείων και Επαίνων του 4ου Μαθητικού Διαγωνισμού Ποίησης του Συλλόγου Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας

Ένας διαγωνισμός είναι μόνο η αφορμή, ειδικά όταν απευθύνεται σε μαθητές. Ο σύμμαχος και ο ανταγωνιστής είναι πάντα ο Εαυτός. Το κίνητρο δίνεται και οι συμμετέχοντες καλούνται να υπερβούν τις συμβάσεις τους με την καθημερινότητα, να εκτροχιαστούν από τις διαδρομές που οδηγούν στο προβλέψιμο, να καθίσουν σε μία άκρη συνομιλώντας με τον Εαυτό τους και μετά να αποκτήσουν το θάρρος να μοιραστούν μαζί μας τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τους προβληματισμούς, τους στοχασμούς τους...

Την Κυριακή, 4 Νοεμβρίου στις 7μμ στο Κέντρο Πληροφόρησης Νέων στα Γιαννιτσά θα πραγματοποιηθεί η Εκδήλωση απονομής Βραβείων και Επαίνων Συμμετοχής του 4ου Μαθητικού Διαγωνισμού Ποίησης που διοργάνωσε πέρσι ο Σύλλογος Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας.

Την εκδήλωση θα τιμήσουν με την παρουσία τους και τη σύντομη αναφορά τους στην αξία της δημιουργικής έκφρασης του Εαυτού, ο Βασίλης Γκουτζαμάνης, πρώην σύμβουλος της Α/βάθμιας και η Στέλλα Δαναβασίλη, εκπαιδευτικός. 

Η εκδήλωση θα περιέχει απαγγελίες των ποιημάτων, μουσική επένδυση από την Άννα Αδαμοπούλου, παρουσίαση video του ποιήματος που θα αποσπάσει το 1ο βραβείο, με βάση την κρίση της Κριτικής Επιτροπής.

Φυσικά σε ανάλογες διαδικασίες κερδισμένοι βγαίνουμε όλοι. Και όσοι έχουν τολμήσει να εκθέσουν τον εσωτερικό τους κόσμο μέσα από τα ποιήματα με τα οποία συμμετείχαν στο διαγωνισμό, και όλοι εμείς που ζούμε τη διαδικασία βήμα βήμα, από τη γέννηση της Ιδέας του Διαγωνισμού, την ενθάρρυνση των μαθητών να συμμετάσχουν, τη συλλογή των συμμετοχών, την αξιολόγησή τους με βάση (πάντα) το υποκειμενικό μας κριτήριο, που από μόνο του αναλαμβάνει την ευθύνη της διαπίστωσης πως ΑΝ η κριτική επιτροπή ήταν άλλη, σε άλλο χρονικό στιγμιότυπο, ίσως η αξιολόγηση να είχε αποφέρει άλλα αποτελέσματα.
Στο πλαίσιο αυτό επιμένουμε να επενδύουμε στα οφέλη της ίδιας της Συμμετοχής, παρά στη διάκριση των κειμένων.

Ποιητικό Ραντεβού λοιπόν στις 4 Νοέμβρη, όπου οι μαθητές έχουν να μάς προτείνουν νέα οπτική των πραγμάτων.

Βραβεία του 2ου Μαθητικού Διαγωνισμού Ποίησης του Σ.Φ.Β. Ν. Πέλλας (2014)

Βραβεία 2^ου ΜΑΘΗΤΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΠΟΙΗΣΗΣ

που διοργάνωσε ο Σύλλογος Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας το 2014

1ο Βραβείο: Φοίνικας – Πέτρος Εσιπέκογλου 

(Στο κανάλι του Συλλόγου Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας αναρτήθηκε το video που δημιουργήσαμε για το Ποίημα που κέρδισε το 1ο Βραβείο του 2ου Μαθητικού Διαγωνισμού Ποίησης. Μπορείτε να το παρακολουθήσετε πατώντας ΕΔΩ)

Στα τρία τέταρτα της σιωπής μου νοσταλγώ τον ένα μου θεό

την ελπίδα από το παραθύρι μου κοιτώ να τρέχει σε σοκάκια σκοτεινά

Που πας αγάπη μου μικρή; της ζωής μου πεταλούδα;

Το μάτι ψάχνει να σε βρει και η ανάσα παγιδεύεται στο τζάμι

Της ψυχής μου το γυαλί ποτίζεται κόκκινο στο αίμα

από τις κομμένες φλέβες μου εγκολπώνομαι το θάνατο

Ποιος ελπίδα μου μικρή σε κυνηγά στην άβυσσο;

Και τί είναι αυτοί οι κρότοι οι τρομεροί που με γδέρνουν για να υπακούσω;

Σε μια γραμμή και δυο νούμερα χάραξαν τη ζωή μου

και είναι άθλια η φυλακή της σκέψης φρούριο απόρθητο

τη χτίσαν λαβύρινθο βρωμερό να κρύψουν τα κόκκαλά μου

ταύρος έγινε θαρρώ μια τρελή ιδέα σιωπή να επιβάλλει

Σε χρειάζομαι ελπίδα καιομένη να λαμπαδιάσεις τον κόσμο όλο

κράτα απ' την άκρη κλωστή ζωής και χάιδευσε τα βήματά μου

Μη νομίσεις πως μονάχος μου μπορώ και λέω στον ήλιο καλημέρα

τους κρότους που στοχεύουν στην ψυχή μου

και το πεινασμένο μου στόμα με απειλές το δένουν

παρακαλώ μη τους φοβάσαι αλλά στα σκοτεινά σοκάκια σκότωσε τους

κέρινη ανατολή ο κόσμος να μυρίσει και ας πλαγιάσει ο αίολος στα σεντόνια

σα τα απλώνω για τη νίκη μας λευκά όνειρα που βλέπουν οι διαβάτες

και εκεί στη ποσειδώνια ταραχή της να ακουστεί η αγία οικουμένη

μια χορδή να γίνει και η φωνή μου στην άρπα π' αριθμεί το αύριο

Μη νοσταλγείς ν' αγιάσεις το νερό μου που ξεδιψά τις αμαρτωλές μου φλέβες

πλέξε ροδοπέταλα και βασιλικό να ντύσεις το φτωχικό και πονεμένο κορμί μου

Αφού αποκαλύφθηκε το Θηρίο η ντροπή του μόνο περιμένει

Ποιός θα είναι αυτός που θα κόψει τη σιωπή μου;

Ελπίδα μου ανθισμένη, μούγκρισε ο θάνατος

Σα σε είδε έτσι λουλουδιασμένη στρατός αγγέλων στη φύση φάνηκε

Σαν βροχή που σε τρέφει τραγουδολούλουδο

κυλάει το βραστό μου αίμα

Το τζάμι που με περιγεύεται σπάσε και ελευθέρωσε την ανάσα μου

και εκείνο το ψεύτικο μάτι που τάχα σε ψάχνει ιάτρεψε

Γλυκύτατη ελπίδα, δε φοβάμαι το Κακό που κάποιοι στα σωθικά μου σπείραν

από τούτους είναι οι κρότοι, από τούτους είναι η άβυσσος

Μια χούφτα που με καρυδώνει και με πετά να με βοσκίσουνε τ' αγρίμια

Για αυτούς ελπίδα αύριο δε ξημερώνει αλλά απόψε το τέλος έρχεται

Και θα μασήσουμε πάλι χιόνι, θα δροσιστεί η θάλασσα από τα κορμιά μας

Τα δέντρα περήφανοι προγόνοι θα φυλλώσουν αρχαία τραγωδία

Ο κισσός για να ντύσει τα καμένα του σήμερα

Και ο ήλιος θα δει, ελπίδα, έναν κόσμο να ανατέλλει φοίνικα.

  

2ο Βραβείο: Το Δέντρο Της Ελευθερίας Πέτρος Εσιπέκογλου

Δάκρυα, πόνος, αίμα∙ ο σπόρος της ύπαρξής σου

Υπομονή, προσευχή, ελπίδα∙ ο σπόρος σου φυτρώνει

Θυσίες ανδρών, γυναικών και παιδιών∙ ελπίδες παλαιών και νέων, βορά για τη ζωή σου

Μεγαλώνεις…

Σε είπαν εστία, ιερό∙ σε είπαν Πατρίδα και μάνα

Σου δώσανε ήλιο, χώμα και νερό∙ άλλοι σε ψάξανε σε γη και ουρανό

Από τα δέντρα του δάσους τα γειτονικά, εσύ πιο αργά ψηλώνεις.

Τα αντιμάχεσαι για μια ηλιαχτίδα και ξανά, για μια παραπάνω σταγόνα.

Σε τρέφει του ανθρώπου καρδιά∙ σε στολίζει ο νους του∙ σου δίνει φύλλα ερωτικά, κλωνάρια ευτυχίας

Στέκεσαι και μακροημερεύεις∙ στου ανθρώπου τη λογική τη μοίρα σου γυρεύεις

Εκείνος ακούει τη Σιωπή που σε φοβίζει και τρέμεις∙ ευθύς σχηματίζει φωλιά για το πουλί

Που έρχεται και σου χαρίζει φωνή∙ αηδόνι στο κορμί σου∙ ευλογεί και ευφραίνει τη ψυχή σου

Τούτη τη μοναδική τρυφή σου, κάποιος την είπε Δημοκρατία και μάτωσαν τα χείλη του.

Κάπως έτσι σε θωρώ, Δέντρο-Πεπρωμένο∙ όπως μου λένε στα κρυφά εκείνοι που σε είδαν

Μα σαν απομακρύνομαι σε μια γωνιά, απορρίπτοντας του κόσμου την οχλοβοή

σε φέρνω στο νου συνειρμικά, δέντρο φιλάσθενο και απομονωμένο

στη ρίζα σου δεν έχεις πια χτύπους καρδιάς ανθρώπινους

μα κάτι μακρόστενα χωνιά μέχρι τα έγκατα της γης φτασμένα,

που ψάχνουν να εξορύξουν για εσένα τροφή∙ να την πολλαπλασιάσουν

Και εσύ γεύεσαι νέου ανθρώπου λογική που τα χρυσά φύλλα σου αφαιρεί και σε καίει

Σε βλέπω να στέκεσαι εκεί φλεγόμενο∙ την πλάση να δηλητηριάζεις

Αναθυμιάσεις∙ ανθρώπων έργα σάπια και αντιλήψεις σάπιες

Και τη φωλιά και το πουλί, κάποιος τώρα με λόγια φυλακίζει και δε λαλεί μήτε υμνεί

μονάχα κράζει

Καίγονται τα κλωνάρια σου∙ καίγεται η ψυχή μου∙ δε σε θεωρούν πια ιερό, σε εσένα δε πιστεύουν

Το νέο τους θεό, στην τσέπη τους γυρεύουν

Απελπίζομαι να σε κοιτώ και το νου παγώνω

ντρέπομαι την αλήθεια να σου πώ∙ και εγώ πληρώνω

Με μια ελπίδα σε νοσταλγώ και για εκείνη ας πεθάνω∙ πάντοτε στον κόσμο να κρατάς συντροφιά να μας δίνεις πνεύμα οξυγόνο

Αγάπη ας είναι ο καρπός σου, γιατί Αγάπη είναι ο λόγος της ύπαρξης σου.

2ο Βραβείο: Αδράνεια- Κική Παπαδοπούλου

Η ζωή πλέον άλλαξε. Δε ζούμε.

Επιβιώνουμε μονάχα για να υπάρχουμε.

Τα όνειρά μας χάνονται, πετούν να πάνε σε μέρη καλοκαιρινά.

Οι δρόμοι τερματίζουν και οι γέφυρες ματώνουν.

Ο αέρας φυσά την ψύχη και την κλειδώνει στα μπουντρούμια  του σώματός μας.

Η ζωή που δημιουργήσαμε πνίγει την ελπίδα με τα ίδια της τα χέρια.

Το σκότος μας αγκαλιάζει από τη μέση και κόβεται η ανάσα.

Στεκόμαστε κάτω από την καταιγίδα με κλειστά τα μάτια κι η βροχή κυλά στο πρόσωπό μας.

Εδώ είμαστε.

Περιμένουμε -ίσως- το τέλος.

2ο Βραβείο: Άτιτλο - Δερβίση Αναστασία

Ο ήχος ενός γέλιου.

Η Γέννηση.

Το πρώτο βλέμμα.

Ο πρώτο ήχος.

Ο αβάσταχτος πόνος.

Γεννιέσαι.

Ξυπνάς, ονειρεύεσαι.

Έχεις γεννηθεί.

Γιατί η γέννηση

είναι ο πλούτος που κρατάς

σφιχτά

Όταν τα πάντα γύρω πεθαίνουν.

Γεννιέσαι, όταν ζεις.

Όταν δεν κοιτάς,

Όταν βλέπεις.

Γεννιέσαι ξανά και ξανά.

Είναι κι αυτό το εγώ

που δεν φυλακίζεται.

Επιμένει να γεννιέται

ασταμάτητα.

Είναι οι ελπίδες που

γεννά το μυαλό όταν

δεν υπάρχουν

Όμως ζει.

Κι ο  θάνατος είναι

το δώρο που θ’ αφήσεις στον κόσμο

για να ορίσεις τη ζωή

σε όσους δεν γεννήθηκαν.

Αρχή, Μέση, Τέλος.

Όλα η Γέννηση.

3ο Βραβείο: Άτιτλο - Ηλιάδη - Χαρμάνα Κική

Είμαι στα χέρια σου χώμα

Βουλιάζω στις γραμμές της παλάμης σου

Με βρέχεις με κρασί

Αποσταγμένο από τα χείλη σου

Με κάνεις λάσπη και με πλάθεις

Πλάσε με

Έτσι κι αλλιώς έχεις επάνω μου

Απόλυτη Εξουσία

-----------------------------------------------

Το Δ.Σ. του Συλλόγου Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας συγχαίρει όλους τους μαθητές που συμμετείχαν στο Διαγωνισμό, καθώς καθένας που συμμετέχει σε ένα Διαγωνισμό αυτόματα κερδίζει το Μεγάλο Στοίχημα με τον Εαυτό του.