Οι ιδέες...

Μπορείτε να αντισταθείτε στην εισβολή των στρατών, αλλά είναι αδύνατο να αντισταθείτε στην εισβολή των ιδεών...

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Μία γεύση από την Εκδήλωση που αφιερώσαμε στη Γυναίκα








Ο Σύλλογος Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας και ο Μουσικοχορευτικός Όμιλος Νέας Τραπεζούντας Γιαννιτσών «Οι Τραγουδάνοι του Πόντου» πραγματοποίησαν εκδήλωση αφιερωμένη στη Γυναίκα στις 8 Μαρτίου στην Αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου Γιαννιτσών.

Η Κύρια Εισηγήτρια Μαρία Τσιβρανίδου, Θεολόγος, ισορρόπησε ανάμεσα στο Κενό, στη Κορυφή και στην Πτώση της, τη Γυναίκα.
Η ομιλήτρια ξεκίνησε την εισήγησή της με την Παναγιώτα, καθηγήτρια πληροφορικής, μητέρα ενός μικρού κοριτσιού και δύο δίδυμων αγοριών, που ανταποκρίνεται με επιτυχία στους πολλαπλούς ρόλους της. Αναφέρθηκε στο πόσο διαφορετική θα ήταν η καθημερινότητά της αν ζούσε σε μια άλλη εποχή και πόσο έχει διευκολυνθεί χάρη στα επιτεύγματα γυναικών σαν κι αυτήν. Μίλησε για τα κεκτημένα των γυναικών και τη συνέχεια αναφέρθηκε στην Ελληνίδα γυναίκα. Έκανε λόγο για το στερεότυπο της βία ως δείγμα ανδρισμού και για την υποταγή ως δείγμα θηλυκότητας και το πώς αυτή συγχωρείται από το Μεσογειακό ταμπεραμέντο που π.χ συγχωρεί το χαστούκι ως ένδειξη πάθους. Αναφέρθηκε στις διάφορες μορφές βίας καθώς μία στις τέσσερις Ελληνίδες κακοποιείται ή βιάζεται. Στη συνέχεια μίλησε για τη σχέση κρίσης και απληστίας, γυναίκας και απληστίας αλλά και για την ανάγκη να κάνει το γυναικείο φύλο την αυτοκριτική του. Για την γυναίκα που γίνεται εκούσια θύμα μιας καλά στημένης βιομηχανίας γύρω από αυτήν, για την γυναίκα που θέλησε να άριστη στους ανδρικούς ρόλους απαρνούμενη τη γυναικεία φύση της και για τη γυναίκα που σήμερα ξαναπροσπαθεί να μαζέψει την οικογένεια γύρω από το μεσημεριανό τραπέζι, έχει προτεραιότητα το να παίξει με τα παιδιά της. Τέλος μιλώντας για τη γυναίκα σα λύση στην κρίση, χρησιμοποίησε την πρόταση του Νίκου Λυγερού και πρότεινε οι γυναίκες να αξιοποιήσουν τα δυνατά τους χαρτιά δηλ. τη φαντασία τους, τη δημιουργικότητά τους και τη θεωρητική τους ικανότητα. Μίλησε για τη φαντασία που κρύβεται στη σιωπή. «Οι γυναίκες υπερτερούν σε επίδοση σε ό,τι έχει σχέση με τη θεωρία. Η θεωρία είναι απαγωγή, από πάνω προς τα κάτω. Η γυναικεία σκέψη είναι συνδυαστική. Γι αυτό οι γυναίκες κοιτούν συνήθως τις σχέσεις που απαρτίζουν το άτομο ενώ οι άνδρες μόνο τα άτομα. Αυτός είναι ο λόγος που στο Ανθρώπινο Δυναμικό συνήθως προτιμούν να βάζουν γυναίκες επικεφαλείς.
Είναι αναγκαίο να χτίσουμε ανθεκτικές σχέσεις. Η ανθεκτικότητα είναι η βέλτιστη λύση σε διάρκεια χρόνου. Πρέπει να μας ενδιαφέρουν τα σπίτια μετά το σεισμό. Τότε που δε χρειάζεται να πεις τίποτα. Τότε που φαίνεται ποιος είναι δομικά καλά. Η γυναίκα, η κάθε γυναίκα με το δικό της μικρόκοσμο, που τελικά γίνεται κομμάτι του όλου, έχει να διαδραματίσει πολύ μεγάλο ρόλο στην κρίση ως ευκαιρία για το χτίσιμο της ζωής μας σε νέα θεμέλια. Για μια ζωή ανθεκτική, που δε θα υποκύπτει σε οικονομικούς υπολογισμούς, που θα διαμορφώνει τη θεωρία και μετά το πείραμα γιατί δε μπορεί να είναι πείραμα των αριθμών η ζωή μας, δε μπορεί να είμαστε απλοί αριθμοί σε μια εξίσωση που θέλει με λογιστικό τρόπο να διορθώσει το λάθος. Η ενδιάμεση λύση της ανθεκτικότητας είναι καλύτερη γιατί απορροφά το λάθος, δε το μεταφέρει. Η γυναίκα καλείται με δημιουργική και όχι με επαγωγική σκέψη, να μετουσιώσει αξίες Είναι καιρός να χτίσουμε πάνω στην ολιγάρκεια, την εργατικότητα, τη σοφία, τις παραδόσεις του λαού μας με φαντασία και όχι με μοιρολατρία.
Πολλές τώρα ίσως σκέφτονται ότι αυτά δεν είναι για ανθρώπους που έχουν πολλά προβλήματα ή για ανθρώπους σε θέσεις ευθύνης. Αυτό είναι ένα τελευταίο σημείο που θα πρέπει να προσέξουμε. Έχουμε μάθει να σπρώχνουμε τοίχους.[…] Μερικές φορές η ζωή δίνει γέφυρες στα χάσματα που καλούμαστε να καλύψουμε. Όταν ωστόσο η λύση μας δίνεται το πρόβλημα φαίνεται ασήμαντο. Μια γέφυρα είναι ασήμαντη αν σκεφτούμε πόσο μικρή απόσταση καλύπτει και πόσος κόπος χρειάστηκε για να φτιαχτεί. Είναι πολύ σημαντική αν σκεφτούμε πόσο χρόνο θα χρειαζόμασταν για να περάσουμε απέναντι αν δεν υπήρχε. Καθεμία από εμάς είναι μια γέφυρα απαραίτητη για το πέρασμα σε μια άλλη ποιότητα ζωής, καθεμία από εμάς είναι μια γέφυρα εξόδου από την κρίση.

Κλείνοντας θα ήθελα να σας αφηγηθώ ένα περιστατικό με πρωταγωνιστές δυο Έλληνες, έναν άνδρα και μια γυναίκα. Δεν είμαστε αντίπαλοι είμαστε συνοδοιπόροι και σύντροφοι.
Σε ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη, η Ελένη Γλύκατζή-Αρβελέρ πηγαίνει για να υπογράψει συμβάσεις με τα αμερικανικά πανεπιστήμια. Έχει προηγηθεί ένας σταθμός στο Σαν Φραντσίσκο, όπου και απονέμουν το διδακτορικό στον Μιτεράν – ήταν μαζί σημαντικές προσωπικότητες της Γαλλίας. Κατόπιν φεύγουν για τη Νέα Υόρκη, όπου, φτάνοντας στο Πανεπιστήμιο, τους υποδέχεται ο πρόεδρός του:
“Χορεύεις καλαματιανό;” λέει στην Αρβελέρ – εκείνη τα χάνει. “I am John Bradimas”.
Στο δείπνο, σχολιάζει ο Μιτεράν:
“Ο Πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και η Πρόεδρος όλων των Πανεπιστημίων του Παρισιού δεν μίλησαν ούτε γαλλικά, ούτε αγγλικά. Μίλησαν ελληνικά. Ε! αυτό είναι αυτοκρατορία!”. Μια τέτοια πολιτιστική επανάσταση έχει θεωρηθεί ομόφωνα το αντίδοτο στην κρίση τόσο την ελληνική όσο και την παγκόσμια. Και μπορεί να την κάνει καθένας από εμάς ξεκινώντας από τον εαυτό του, από το σπίτι του. Το 50% αυτής  της ευθύνης ανήκει στην  Ελληνίδα, μάνα που θα διαπλάσει τους αυριανούς πολίτες,  στην Ελληνίδα επιστήμονα που με την έρευνά της θα δώσει λύσεις, στην Ελληνίδα παιδαγωγό που θα διαμορφώσει ανθρώπους με γερές βάσεις και κριτική σκέψη, στην Ελληνίδα πολίτη που θα αγωνιστεί σε κάθε μορφή διάκρισης, βίας και δεισιδαιμονίας, στην Ελληνίδα γυναίκα που γνωρίζει την κληρονομιά της και βαδίζει προς το μέλλον περήφανη για την παράδοση του τόπου της κάνοντας τη δική της πρόταση για τη  γυναίκα, για τον άνθρωπο, για τον κόσμο.

Η Lisa Cron λέει:
Aν σας ζητήσω να σκεφτείτε κάτι, μπορείτε να επιλέξετε να μη το κάνετε. Αν όμως σας κάνω να νιώσετε κάτι? Τώρα έχω την προσοχή σας.
Ελπίζω να τα κατάφερα Σας ευχαριστώ»
Και όντως κατάφερε να μας ευαισθητοποιήσει και να μας συγκινήσει συνάμα.

Η Μαρία Βλάχου {μαθήτρια Β’ τάξης 1ου Ενιαίου Λυκείου  Γιαννιτσών} απέδωσε με θεατρική χροιά αποσπάσματα από το βιβλίο της Οριάνα Φαλάτσι «Γράμμα σε ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ».
Η Ξένια Καραβασίλη προσέγγισε μέσα από τα μάτια της γενιάς της {μαθήτρια Α’ τάξης του 2ου Ενιαίου Λυκείου Γιαννιτσών} τη Γυναίκα.
Η Χορωδία του Ομίλου «Οι Τραγουδάνοι του Πόντου» έντυσε με «Αθανασία»  σε στίχους Ν. Γκάτσου τη Γυναίκα και ακολούθησε τα βήματα του Χρύσανθου τραγουδώντας «Η κόρ’ επήεν στο Παρχάρ» με Διευθυντή Χορωδίας τον Δάσκαλο Δημήτρη Αμανατιάδη.
Το Μουσικό Σχήμα των Φίλων από τη Νάουσα μας ταξίδεψε, ντύνοντας τα κείμενα με Μουσική και τυλίγοντας την Εικονοποίηση της Γυναίκας με Μελωδίες, όπως της ταιριάΖει.
Στο συντονισμό η Κάκια Παυλίδου,  Πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας,  έ{γ}Ραψε ποιητικούς κρίκους σύνδεσης των ενοτήτων της Εκδήλωσης. Οι εντυπώσεις λένε πως ο Στόχος επετεύχθη…
Στην απαγγελία της η Βούλα Αργυράκη σμίλευσε  με το  ποίημά της το πέρασμα της Γυναίκας από τη Ζωή, με όλες τις κυματομορφές που συνοδεύουν το Ρόλο της.
Απαγγέλθηκαν ακόμη το ποίημα «Τρωτή» - Κάκια Παυλίδου και το ποίημα «Το απολεσθέν κομμάτι» - Ελένη Χαρμάνα.
Την Βραδιά έκλεισε ο Πρόεδρος του Ομίλου «Οι Τραγουδάνοι του Πόντου» Μίμης Γρηγοριάδης.
Ευχαριστούμε  στον ηχολήπτη Γιώργο Αρχοντάκη, όπως και στους μουσικούς: Ν. Ζιαμπάκα – κιθάρα τραγούδι, Ν. Παπαδόπουλο – μπουζούκι, Κ. Μητσιάνης – φυσαρμόνικα, Κ. Παρίση – τραγούδι, Π. Νικόπουλος – λύρα, που συνεργάστηκαν άψογα μαζί μας και αφιλοκερδώς.