3ος Μαθητικός Διαγωνισμός Ποίησης - Εκδήλωση Απονομής Βραβείων και Επαίνων

Το μεγαλύτερο βραβείο ανάλογων εγχειρημάτων είναι η Συμμετοχή. Εκείνη η σπουδαία απόφαση που μάς οδηγεί στην επεξεργασία των κινήτρων της Ζωής, στην επινόηση, στον προβληματισμό, στην εστίαση στο θαύμα, στην ενεργοΠοίηση όλων των γόνιμων στοιχείων του Εαυτού μας.

Παράλληλα με το βραβείο της συμμετοχής, που ήδη έχουν  κερδίσει οι συμμετέχοντες, θα αποδώσουμε κι εμείς ως Σύλλογος βραβεία και επαίνους στους μαθητές που συμμετείχαν στον 3ο Μαθητικό Διαγωνισμό Ποίησης, που διοργανώσαμε τη χρονιά που πέρασε.

Σας καλούμε να τιμήσετε με την  παρουσία σας την προσπάθεια των Νέων Δημιουργών που μέσα από τα ποιήματά τους αναδεικνύουν εύστοχα διάφορες πτυχές της Ζωής. 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 13 Νοεμβρίου 2016, ώρα 6μμ, στο Κέντρο Πληροφόρησης Νέων στα Γιαννιτσά. Για την αξία της λογοτεχνικής έκφρασης θα μιλήσει ο φιλόλογος Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης και ο Μάριος Μυλωνάς θα αναλάβει το μουσικό μας ταξίδι.

Ανάγνωση, διάβασμα, μελέτη ή μήπως αφομοίωση;..

Είναι κάποια βιβλία που σε πιάνουν από το χέρι και σε βγάζουν από τις διαστάσεις της καθημερινότητας, προεκτείνοντας το ταξίδι σε ένα εσωτερικό τοπίο που απαιτεί έντονη παρατήρηση, επεξεργασία και ανάλυση, καταργώντας το μονοπώλιο του μυαλού και εμπλέκοντας την καρδιά και την ψυχή στο ταξίδι της αναζήτησης.
Είναι κάποια βιβλία έξω από τις κατηγοριοποιήσεις των εκδοτών και των βιβλιοπωλείων. Δεν ενδείκνυνται για ανάγνωση, ούτε για διάβασμα, ή για μελέτη, μα για αφομοίωση των ιδεών τους, σαν ο άνθρωπος που το έχει στα χέρια του να είναι το δέντρο που με τις ρίζες απορροφά θρεπτικά συστατικά και με τα κλαδιά εισπνέει οξυγόνο ανανέωσης.

Αυτά τα βιβλία καλείται ο καθένας μας να ψάξει, και για τον καθένα η λίστα είναι διαφορετική, γιατί η πόρτα του Εαυτού του καθενός έχει το δικό της κλειδί για ν' ανοίξει!

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Καλά και σήμερα, της Σοφίας Νικολαΐδου

Καρκινοπαθής. Δεν κλίνεται χρονικά. Ούτε αόριστος, ούτε μέλλοντας. Μόνο ενεστώτας διαρκείας.

Κανείς δε διασφαλίζει το αν θα συναντηθείς ή όχι με τον καρκίνο, μα για το ενδεχόμενο της γνωριμίας, καλό είναι να γνωρίζεις πως μπορείς να τον πολεμήσεις και να βγεις νικητής.

Η προϋπόθεση μία: να είσαι υποψιασμένος και να τον εντοπίσεις ΝΩΡΙΣ.

Ένα οδοιπορικό στο ταξίδι του καρκίνου στο στήθος μιας Γυναίκας. Μία πραγματικότητα που αξίζει να έχει Αίσιο Τέλος.

"Καλά και σήμερα" της Σοφίας Νικολαΐδου
Τετάρτη 29 Ιουνίου 2016, 7μμ, Γιαννιτσά στο θεατράκι του Αδέσποτου.

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι εκπαιδευτικοί Κική Δημητριάδου, Κάκια Παυλίδου και ο γιατρός Γιάννης Κακουλίδης.

θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό και τη συγγραφέα.

Συνδιοργάνωση: 

Εκπαιδευτικά προγράμματα Αδέσποτος, Ογκολογικό τμήμα Νοσοκομείου Γιαννιτσών, Σύλλογος Καρκινοπαθών Γιαννιτσών, Σύλλογος Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας, Θεατρικό εργαστήρι Γιαννιτσών, εκδόσεις ΜΕΤΑΊΧΜΙΟ βιβλιοπωλείο TITOS Art.

Συνεργώντας - Μια βιβλιοπαρουσίαση

Συνεργώντας. Αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου, 4 Ιουνίου 2016. Η παρουσίαση του βιβλίου της Κάκιας Παυλίδου «Συνεργός» εξελίχθηκε σε  Γυναικεία Υπόθεση. Η εκδήλωση άνοιξε με απαγγελίες από την Αμανατιάδου Ιφιγένεια και τη Βούλα Στεργιάδου. Ακολούθησε χαιρετισμός από την Πρόεδρο της Παιδαγωγικής Εταιρείας Ν. Πέλλας Ευδοξία Τσιλικίδου, η οποία μεταξύ άλλων εστίασε στο τετράστιχο της τελευταίας σελίδας του βιβλίου:

Όταν δεν έχεις τίποτε να χάσεις

Κερδίζεις τον Εαυτό σου

Κι όταν κερδίσεις τον Εαυτό σου

Δε χάνεις με τίποτε.

 Το συντονισμό ανέλαβε η Λεμονιά Χρυσανθίδου, η οποία διάβασε το βιογραφικό του…βιβλίου:

«Στις βιβλιοπαρουσιάσεις, κακώς πρωταγωνιστεί ο συγγραφέας, όταν από μόνη της η λέξη «Βιβλιοπαρουσίαση» στρέφει τον προβολέα στο Βιβλίο.

Εξάλλου, μόλις μπει η τελευταία τελεία στο κείμενο, και φυσικά στο βιβλίο, αυτό αυτονομείται και αποκτά ακέραιη, δική του, προσωπικότητα και συστήνεται μόνο του πια στον αναγνώστη.

Το βιβλίο «Συνεργός» έχει ταξιδέψει σε συναισθηματικά τοπία, σε στιγμές αμφισβήτησης, σε παιδικά παράπονα, σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα αυτογνωσίας, σε μίας λίμνης την απόμακρη εσωγεωλογία, σε δρόμους αδιέξοδης σκέψης και σε παράδρομους λύτρωσης.

Έχει κάνει τη διατριβή του σε ώρες μικρές, παρατηρώντας τη νοοτροπία του αναλώσιμου να παρεισδύει σε κάθε εκδήλωση της ζωής μας, καταγράφοντας φοβίες που δημιουργούμε στον εαυτό μας, καταγγέλλοντας την κακοποίηση της νύχτας από τους θαμώνες της, μα και της ημέρας από τους υπερασπιστές του θεαθήναι. Έχει διεκδικήσει επίδομα πολυτεκνίας, μα τελευταία στιγμή βρέθηκε να χρωστάει.

Το βιβλίο «Συνεργός» έχει συναναστραφεί  με Υπερήρωες που τους έχει απομυθοποιήσει πλήρως. Έχει ταχθεί με το μέρος του ταπεινού ΥπερΑνθρώπου. Έχει κρύψει τη διόπτρα του πίσω από το προφανές κι έχει παρακολουθήσει το ζητιάνο, τον μελλοθάνατο, το παιδί, τον εξαρτημένο, τον ψευτοδιανοούμενο εαυτό του γράφοντος.

Έχει διαγνώσει την ασθένεια του γράφοντος. Έχει αποτελέσει την πιο αποτελεσματική θεραπεία.

Έχει κρατήσει στο χέρι του ένα ρόδο, ένα μαχαίρι, ένα Glock 19, ένα πακέτο lego, ένα αγκίστρι, και όλα τα χρησιμοποίησε υπέρ μιας προσχεδιασμένης απόδρασης από όλα, ακόμη κι από την ίδια την απόδραση.

Ευτύχημα συνομωσίας είναι τα σκίτσα που συνοδεύουν τα κείμενα, τα οποία φιλοτέχνησε ο Στέφανος Γκούτζιος και η Ιφιγένεια Αμανατιάδου.

Το βιβλίο, μέσα από τις μεταφράσεις που επιδέχονται τα κείμενα, απλώνεται. Τεντώνει τον εαυτό του χλευάζοντας τη συνήθεια του σύγχρονου καθημερινού μας ιμπεριαλισμού. Από πείσμα δεν ταξινομείται. Μικρές ιστορίες. Διηγήματα; Ποιητικής Χροιάς. Ποιήματα; Ο αναγνώστης θα αποφασίσει.»

Ακολούθησαν απαγγελίες από τη Βούλα Αργυράκη. Ενδιάμεσα προβλήθηκαν 2 video με εικονοποιημένα τα νοήματα των κειμένων.

Στη συνέχεια το λόγο πήρε η Τερψιχόρη Σαββαΐδου προσεγγίζοντας με την ευαισθησία της ψυχολόγου το στίγμα γραφής του Συνεργού:
«Θα μου πείτε τώρα, τι δουλειά έχει μια ψυχολόγος στην παρουσίαση μιας ποιητικής συλλογής; Σήμερα, λοιπόν, θα κάνω μια απόπειρα να σας παρουσιάσω την «ψυχή» της Κάκιας, αλλά και τα στοιχεία εκείνα που ωθούν έναν άνθρωπο στο να γράψει και να γράψει, μάλιστα , ποίηση… 

Εκκεντρικός, παράξενος, ανυπότακτος, μοναχικός, απόμακρος, αιρετικός, μελαγχολικός, ανισόρροπος είναι χαρακτηρισμοί που το κοινωνικό σύνολο, συχνά, αποδίδει  σε έναν ποιητή! Πολλοί μπορεί να πουν ακόμα ότι είναι και τρελός… Είναι άραγε οι ποιητές, οι τρελοί της σύγχρονης εποχής; Υπάρχει άραγε συσχέτιση ανάμεσα στην ποίηση και την «τρέλα»; Μπορεί η έμπνευση και η δημιουργικότητα να πηγάζουν από μια τέτοια σχέση;

Αλλά ας επιστρέψουμε στην Κάκια… Αυτό που με εντυπωσιάζει στην Κάκια ως δημιουργό ποίησης είναι το εξής: η Κάκια γράφει όπως αναπνέει! Τι σημαίνει αυτό; Διαβάζοντας τα διηγήματα της, αλλά και ποιήματα της παλαιότερα είχα την εξής αίσθηση, ότι η συγγραφή για αυτήν είναι κάτι ζωτικό, μια ανάγκη βασική, όπως για κάποιον άλλο άνθρωπο είναι η αναπνοή, για παράδειγμα : αν της την στερούσες, δεν θα μπορούσε να ζήσει…

Ο ποιητής βιώνει έντονα τα συναισθήματά  και τα μηνύματα που λαμβάνει από τον εσωτερικό, αλλά και από τον εξωτερικό του κόσμο.  Αυτό δημιουργεί ένα συναισθηματικό φορτίο και μια κατάσταση ανισορροπίας μέσα του, που εξισορροπεί μόνο όταν εκφραστεί μέσω της δημιουργίας. Μόνο τότε νιώθει ανακούφιση και αποφόρτιση από αυτό το βάρος κι αυτό είναι μια ανάγκη ζωτική. Το συναίσθημα, λοιπόν,  είναι ο βασικός άξονας της καλλιτεχνικής δημιουργίας και η Κάκια, φύση βαθιά συναισθηματική, βρίσκει καταφύγιο στην ποίηση και ένα είδος λύτρωσης απαραίτητης για έναν άνθρωπο που επιθυμεί να ζήσει με νόημα και όχι απλά να επιβιώσει. Και αυτό σίγουρα απαιτεί θάρρος!

Θάρρος, όμως, απαιτεί και κάτι άλλο… Οι καλλιτέχνες είναι όντα εύθραυστα, γεμάτα ραγίσματα. Από τα ραγίσματα αυτά παίρνει το υλικό της η ποίηση. Τα ποιήματα είναι φτιαγμένα από υλικά ψυχής και υλικά ονείρων, τα θραύσματα ενός εσωτερικού κόσμου σκορπισμένου, όταν  τα εκθέτεις στα αδηφάγα μάτια του κοινού, εκθέτεις  και ένα κομμάτι της ψυχής σου κι αυτό απαιτεί θάρρος, θάρρος, αλλά  και σκληρότητα!

Η ποίηση, επίσης, για την Κάκια εξυπηρετεί ακόμη ένα σκοπό: είναι η διέξοδος στις  τάσεις φυγής της  από μια κοινή και στυγνή, συχνά, πραγματικότητα… Είναι τα νοερά ταξίδια που επωμίζονται το βάρος της ύπαρξης και της αλήθειας της και το ψυχικό στήριγμα ενός ευαίσθητου όντος, που έχει ανάγκη να νοηματοδοτήσει τον κόσμο και μέσα από τη χρήση των λέξεων να εκφραστεί. Οι λέξεις, λοιπόν, γίνονται μέσο για την έκφραση της αγωνίας και του προβληματισμού της για θέματα όπως, ο έρωτας, ο θάνατος, η σχέση με το χρόνο, η απώλεια, η μοναχικότητα, ο αποχωρισμός, αλλά και θέματα που αφορούν στο κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής.

Αποτελεί, λοιπόν, η ποίηση ένα μέσο αυτογνωσίας και αυτοθεραπείας για το δημιουργό. Πολλοί ποιητές το έχουν εκφράσει αυτό. Ο Έλιοτ, για παράδειγμα, παρομοιάζει την ψυχή του ποιητή με ένα δοχείο που συλλαμβάνει και αποθηκεύει αμέτρητα συναισθήματα, φράσεις, εικόνες, ώστε να συγκεντρωθούν όλα τα συστατικά από τα οποία μπορεί να συγκροτηθεί μια νέα σύνθεση. Ενώ ο Αμερικανός ποιητής Μακ Νερ δίνει μια προσωπική μαρτυρία για τη συγγραφή ως θεραπεία του τραύματος: «Βρήκα μια φράση επαρκώς σκοτεινή και επαρκώς πλήρη για αυτό που είχα ζήσει και σαν αποτέλεσμα μπόρεσα να ξορκίσω λίγο από το σκοτάδι του τραύματος μου». Το ίδιο, όμως, ισχύει και για τον αναγνώστη, που μέσω της ταύτισης με το δημιουργό φτάνει στην κάθαρση. Η τέχνη εκτός από αισθητική, έχει και θεραπευτική λειτουργία. 

Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι στα ποιήματα της Κάκιας είναι γυναικείοι, ρόλοι καθαρά γυναικείοι σε ένα σύμπαν θηλυκό: η κόρη, η μάνα, η σύντροφος, η ερωμένη, η ποιήτρια, η γυναίκα που αγωνίζεται και επιβιώνει. Οι αντιθέσεις έντονες: σκοτάδι και φως, χαρά και λύπη, θύτης και θύμα του ίδιου του εαυτού της, συχνά. Η γραφή της πυκνή, σαν να λαχανιάζει σε μια προσπάθεια να φέρει στην επιφάνεια και στο φως της συνείδησης συναισθήματα, απωθημένα και φόβους, ενορμήσεις απαγορευμένες. Κι εκεί φανερώνεται η στόφα του ποιητή, στο πως διαχειρίζεται τα θεμελιώδη ερωτήματα του «θέλω», του «φοβάμαι», του «αγαπώ» και του «πεθαίνω», ερωτήματα που διαχρονικά βασανίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη.

Τέλος, θα προσθέσω και κάτι ακόμη, πολύ βασικό: η Κάκια ζει όπως γράφει, δηλαδή, με έμπνευση και πάθος και εμπνέει  τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω της. Αυτό το έχω βιώσει κι εγώ όσες φόρες έχουμε συνεργαστεί, είτε σε εκδηλώσεις του Συλλόγου Φίλων Βιβλίου είτε σε δράσεις σχολικές στα πλαίσια των πρωτοβουλιών που αναλαμβάνει. Έχει τέτοιο όραμα και τόσο πάθος σε ότι κάνει και στον τρόπο που το περιγράφει, που δεν μπορείς να της πεις «όχι». Πώς να της ξεφύγει η ποίηση, άραγε;

Κλείνοντας και πριν δώσω το λόγο στην ποίηση που είναι η πρωταγωνίστρια της βραδιάς, θέλω να πω δυο λόγια για τη συσχέτιση μεταξύ ποίησης και τρέλας. Η ποίηση και η τρέλα πηγάζουν από τον ίδιο τόπο, αυτό του ασυνείδητου και ο κοινός τους παρονομαστής είναι η αγωνία τους να δώσουν νόημα σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει και χρειάζεται επαναδιατύπωση. Ψηλαφούν το σκοτάδι του κόσμου, ενίοτε, όμως, ακουμπούν και την αλήθεια του. Ποιητής και τρελός είναι δυο όροι ύπαρξης και προϋποθέτουν την αναζήτηση ενός προσωπικού κι αυθεντικού νοήματος, ακόμη κι αν αυτό φαντάζει μάταιο. Κι αυθεντικότητα σημαίνει ότι φτιάχνω έναν δικό μου κόσμου στα σύνορα του κόσμου αυτού που ζούμε. Η ποίηση και η τρέλα είναι δρόμοι παράλληλοι και συχνά τέμνονται, ποτέ, όμως δεν είναι όροι ταυτισμένοι ή ταυτόσημοι.  Η δυνατότητα να συνυπάρχουν είναι μεγάλη, αυτό, όμως, δεν προδιαθέτει αιτιολογική σχέση. Έτσι, την ποίηση θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε ως μια τρέλα υγιή και κάποιες φορές παρεξηγημένη.»

Ο επίλογος της εκδήλωσης έγινε με την προβολή της ταινίας μικρού μήκους που σκηνοθέτησε η Εβίτα Παπαναρέτου με σενάριο εμπνευσμένο από κείμενα του βιβλίου. Στο film πρωταγωνιστεί η Αγγέλικα Γάνα και συμμετέχει η μικρή Άννα Μαρία Αμανατιάδου. Μπορείτε να το βρείτε στο YouTube με τον τίτλο «Συνεργός - The accomplice Short Film 2016 HD».

Βιβλιοπαρουσίαση: "Συνεργός" της Κάκιας Παυλίδου

Ο Σύλλογος Φίλων Βιβλίου, η Παιδαγωγική Εταιρεία και η Β' ΕΛΜΕ Πέλλας σε συνεργασία με τις εκδόσεις Asr Poetica και τη ΔΗΚΕΠΑΠ

σ α ς   π ρ ο σ κ α λ ο ύ ν
το Σάββατο 4 Ιουνίου 2016  και ώρα 8μμ 
στην Αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου Γιαννιτσών 

 στην παρουσίαση του βιβλίου "Συνεργός" της Κάκιας Παυλίδου.

Το βιβλίο θα παρουσιάσει η ψυχολόγος Τερψιχόρη Σαββαΐδου.

Σκηνοθετικά θα προσεγγίσει τα κείμενα η Εβίτα Παπαναρέτου.

Στην ταινία μικρού μήκους πρωταγωνιστεί η Αγγέλικα Γανά 

και συμμετέχει η μικρή  Άννα Μαρία Αμανατιάδου.

ΑΠΑΓΓΕΛΙΕΣ: Βούλα Αργυράκη, Ιφιγένεια Αμανατιάδου,  Βούλα Στεργιάδου

Μία γεύση γραφής ( pavlidoykakia.blogspot.gr ):

Μία δύσκολη λέξη σε παιδική μετάφραση

Η μαμά φροντίζει τον παππού. Τον ντύνει. Του πλένει το πρόσωπο. Του χαϊδεύει τα μαλλιά, καλοχτενισμένα. Του γυαλίζει τα παπούτσια. Του σταυρώνει τα χέρια. Του κλείνει τα μάτια.
-Θα παίξουμε κρυφτό?....  ρωτά η πιτσιρίκα
-Θα  παίξουμε θάνατο, απαντά η μαμά...
Η πιτσιρίκα δεν κλαίει. Δεν σταματά το τραγούδι της. Δεν φορά πένθιμα μάτια.
Πλησιάζει στον παππού και του ψιθυρίζει:
-Εσύ θα τα φυλάς. Εγώ θα κρύβομαι στη Ζωή και θα με ψάχνεις από τον Ουρανό. Μην με μπερδέψεις με τα άλλα κοριτσάκια. Εγώ είμαι η Αγαπημένη σου. Μαζί θα παίζουμε, ώσπου θα γίνω κι Εγώ γιαγιά και θα έρθω να σε κυνηγήσω στον Παράδεισο....

Επίδομα πολυτεκνίας – Κάκια Παυλίδου

Μπροστά στο ταμείο.

Γραφειοκρατία επιδόματος παιδιών.

-Πόσα τέκνα;

-Απροσμέτρητα, απαντώ.

-Σοβαρευτείτε.

-Περισσότερο δεν μπορώ.

-Πόσα τέκνα; Παιδιά δικά σας; Που είναι υπό την επιμέλειά σας;

-Απροσμέτρητα. Μόνιμα γεννάω.

-Πατέρας;

-Αγνώστου πατρός.

{πονηρό γελάκι...}

-α!.. κατάλαβα...

-Στοιχηματίζω πως όχι...

-Ορίστε το διπλότυπο.

-Χρεωστικό;

-Φυσικά. Όσο γεννάτε, επιβαρύνεται η κυκλοφορία, υπερκαταναλώνουν τα παιδιά σας οξυγόνο, μπορεί να βγει και κάποιος επαναστάτης ή ταραξίας αναρχικός, αυξάνονται τα σκουπίδια από τα αποφάγια τους και τα αναλώσιμα της ζωής τους, μπλοκάρεται το σύστημα από τα παρακλάδια του αναπτυσσόμενου γενεαλογικού σας δέντρου. Χρωστάτε λοιπόν στο κράτος ΤΟΣΑ, πολλαπλασιασμένα επί του αριθμού του αναστήματος των παιδιών σας.

-Γεννάω Αιτίες υποκειμενικού Αναστήματος.

-Περάστε στον Διευθυντή, παρακαλώ. Εκείνος έχει μεταπτυχιακό στη στείρωση. Το χρέος σας ήδη ξεπέρασε τη δυνατότητά σας για αποπληρωμή. Χρωστάτε στο κράτος επίδομα Ανοχής του για την Πολυτεκνία σας.

3ος Μαθητικός Διαγωνισμός Ποίησης

Θα μου πείτε "Τα παιδιά έχουν εξετάσεις, ΔΕΝ προλαβαίνουν να γράψουν ποίηση!"
μα... αυτός που γράφει, δε χρειάζεται ελεύθερο χρόνο για να γράψει. Το ποίημα είναι το Υπαρξιακό του Ημερολόγιο και αβίαστα γράφεται στο ... θρανίο, στο χέρι, στο πρόχειρο, στον τοίχο, στο πλαίσιο κειμένου οποιαδήποτε εφαρμογής στο κινητό, σε μία χαρτοπετσέτα, στο πίσω μέρος μιας απόδειξης.... οπουδήποτε..

Γι' αυτό λοιπόν ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ:

Βιβλιοπαρουσίαση - Κρίσεις ΕπιΚρίσεων, του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου

Ο Σύλλογος Φίλων Βιβλίου,

η Παιδαγωγική Εταιρεία Ν. Πέλλας και το Θεατρικό Εργαστήρι Γιαννιτσών

σε συνεργασία με τη ΔΗΚΕΠΑΠ

σ  α  ς      π ρ ο σ κ α λ ο ύ ν

την Κυριακή 15 Μαΐου 2016, στις 8μμ στο Κέντρο Πληροφόρησης Νέων

στην παρουσίαση του βιβλίου

«Κρίσεις επιΚρίσεων»

του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου

Το βιβλίο θα παρουσιάσει

η Κάκια Παυλίδου, εκπαιδευτικός

Αποσπάσματα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί από το Θεατρικό Εργαστήρι:

Ρίτα Τσαρτσαράκη, Αγγέλικα Γανά,

Γιώργος Ιορδανίδης και Γρηγοριάδης Ζαχαρίας

Μία γεύση γραφής:

ΑΥΤΟΣ: [σηκώνεται, πάει προς το παράθυρο, μονολογεί, εξηγώντας τη συμπεριφορά της συντρόφου του]

Να τρελαθώ τώρα ή να περιμένω;

Τελικά η αληθινή ζωή είναι αυτή που κρύβεται μες το μυαλό. Τα μυστικά  μας..!

 Άλλη είναι η ζωή που ζούμε,

 άλλες οι  σκέψεις που κάνουμε και τις κρύβουμε βαθιά…[παύση]

Μια ζωή, ζούμε δυο ζωές. Παράλληλες ζωές.  Πάντα αυτό κάνουμε. Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. Κοροϊδεύουμε τους άλλους. Όλα είναι ένα ψέμα…

 Ζούμε στο μυαλό μας  αυτά που θέλουμε και ποθούμε,

τα αληθινά και τα άγρια, τα ονειρευόμαστε, τα σχεδιάζουμε, μα κάτι μας βαστάει και τα κρύβουμε καλά, μες τα σωθικά μας … Ζούμε και τη φανερή ζωή, την καθωσπρέπει για τους άλλους και την κοινωνία, μέσα στους συμβιβασμούς και τα σαβουάρ βιβρ κάθε δεοντολογίας…

[συνεχίζει να μονολογεί, έχει επιστρέψει η σύντροφός του μαζεύοντας κάποια πράγματα δικά της ]

Τα ποδαράκια μας βήμα –βήμα στο δρόμο τους. Η καρδιά στις κρυψώνες του μυαλού.

Το μυαλό πάει αλλού φορτωμένο μυστικά και μαράζια, τα πόδια κουβαλούν όλο αυτό το βάρος…

Κι έρχεται η ώρα της έκρηξης… Μπαμ και κάτω όλα. Ερείπια.