~Σαν Ευχή~

Κάθε χρόνο η Γέννηση, τα Πάθη και η Ανάσταση περνούν ξυστά από τις Ζωές μας, που τρέχουν σε παράξενους ρυθμούς άλλοτε πολιτικών εξελίξεων, άλλοτε προσωπικών αδιεξόδων, άλλοτε προσωπικών επιτευγμάτων.

Φέτος ας επιτρέψουμε στο βαθύτερο νόημα της Ανάστασης να εισχωρήσει στο μεδούλι της Συνείδησής μας και να μετασχηματιστεί σε πράξη Ζωής, εξυψώνοντας τον Εαυτό πιο πάνω από τα Ιδανικά του και αλυσιδωτά επιτρέποντας στο Σύνολο -μέρος του οποίου είναι ο καθένας μας- να υψώσει το Ανάστημά του στο μέγιστο δυνατό για τη συγκεκριμένη συγκυρία Ζωής που διανύουμε.

Κάθε ψήγμα Ποίησης που ο καθένας κρύβει μέσα του, ας γίνει ΥλοΠοίηση πάνω στο φόντο της Ζωής.

Η εκδήλωση "Σε λίγο Ξημερώνει Πρωτομαγιά, 2016"

Ξημερώνει Πρωτομαγιά

Το Εργατικό Κέντρο Γιαννιτσών σε συνεργασία με το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ και το Σύλλογο Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας διοργάνωσε την εκδήλωση «σε λίγο Ξημερώνει Πρωτομαγιά», στις 24 Απριλίου 2016.

Την εκδήλωση άνοιξε η Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου, Θεανώ Ζουρνατζίδου. Ακολούθησε μία ιστορική αναδρομή από τους μαθητές Γυμνασίου: Μαρία Τεμπονέρα, Άννα Πέσιου, Γιάννη Ανδρεάδη, Σταυρούλα Πιτσόκα και Σοφία Σγουράκη, με συντονίστρια καθηγήτρια την Πρόεδρο του Σ.Φ.Β. Ν. Πέλλας, Παυλίδου Κάκια και έκλεισε με την προβολή της ταινίας του Μπέργκμαν «Το αλάτι της γης». Την εκδήλωση εμπλούτισαν με καλλιτεχνικό στίγμα ο Ανέστης Κιουρκτσίδης ερμηνεύοντας 3 τραγούδια στο πνεύμα του εργατικού αγώνα και η Βούλα Αργυράκη που ερμήνευσε το «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες» και απήγγειλε δύο ποιήματα του Μανόλη Αναγνωστάκη.

Οι μαθητές, αν και ως παιδιά δεν είχαν το ταμπεραμέντο του έμπειρου ομιλητή και κυρίως δεν έχουν βιώσει τα γεγονότα που εξιστόρησαν, επιλέχθηκαν ακριβώς επειδή είναι οι μοναδικοί κληρονόμοι του σήμερα. Οι νομοθεσίες, οι διατάξεις, τα ψιλά  και κεφαλαία γράμματα των μνημονίων θα εφαρμοστούν πλήρως όταν αυτά τα παιδιά – τα παιδιά μας- θα έχουν βγει στην αγορά εργασίας. Τότε θα συνειδητοποιήσουν τη δύναμη των γεγονότων που δυστυχώς επαναλαμβάνονται με την ανοχή μας. Τα παιδιά μάς υπενθύμισαν πως ενόψει των νέων διατάξεων που αναμένονται για το ασφαλιστικό, το συνταξιοδοτικό, τα νέα μισθολόγια, τις προσωρινές προσωπικές διαφορές που δίνουν την ψευδαίσθηση της αύξησης, την ακρίβεια που ενισχύεται καθώς φτωχαίνει η τσέπη του εργαζόμενου, ενόψει όλων αυτών, είναι καιρός να αντιδράσουμε δυναμικά, περισώζοντας τα εργασιακά δικαιώματα που δικαιούνται να κληρονομήσουν τα παιδιά.

Εισαγωγικά η Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου, Θεανώ Ζουρνατζίδου, ανέφερε:

«Από το 1886 στο ΣΙΚΑΓΟ και τη μεγάλη απεργία που βάφτηκε στο αίμα με κύριο σύνθημα  «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση ,8 ώρες ύπνο» , πέρασαν πολλές πρωτομαγιές,  που στο πέρασμα των χρονών πολλές από αυτές ξαναβαφτήκαν από το αίμα των εργατών.

Οι αγώνες της εργατικής τάξης για μια καλύτερη ζωή, για δημοκρατικά,  κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα στην Ελλάδα  ξεκινούν από την δεκαετία του 1870 από την πρώτη απεργία που ξέσπασε στην Σύρο και φτάνουν μέχρι τις πρόσφατες κινητοποίησης ενάντια στα μνημόνια.

Το εργατικό κίνημα έχει δώσει δια πυρός και σιδήρου τεράστιες μάχες και με θυσίες έχει καταφέρει μεγάλες νίκες αναβιβάζοντας την πολιτική και κοινωνική θέση των εργαζομένων σε επίπεδα τέτοια που φάνταζαν ακατόρθωτα για εκείνες τις πρώτες γενιές των εργατών /τριων στην Ελλάδα. Σήμερα όμως, μετά τα 6 χρόνια εφαρμογής των μνημονικών πολιτικών,  οι εργαζόμενοι ζουν την βαρβαρότητα της πιο σκληρής επίθεσης του κεφαλαίου, που θέλει να πάρει την ιστορική ρεβάνς, να μηδενίσει το κοντέρ των κατακτήσεων και να επαναφέρει τους εργαζόμενους στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα….

H αντεπίθεση της εργατικής τάξης και συνδικαλιστικού κινήματος προϋποθέτει και την ιστορική γνώση.

Το παρόν δεν είναι αποκομμένο από το παρελθόν!

Οι σημερινοί αγώνες εμπνέονται και συνδέονται με τους παλαιότερους! και η εργατική πρωτομαγιά όσο και αν κάποιοι θέλουν να την παραχαράξουν, να την μετατρέψουν σε μέρα των λουλουδιών για μας  εξακολουθεί να είναι μέρα αγώνων και διεκδικήσεων,  είναι ημέρα  ορόσημο και αφετηρία για να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας….»

Ένας από τους προβληματισμούς που γέννησε η αναφορά των μαθητών στα ιστορικά γεγονότα είχε απόρροια την Πρωτομαγιά του 1894, όταν ο Σταύρος Καλλέργης εκφώνησε  το ψήφισμα των εργατών απευθείας μέσα στη Βουλή. Το ψήφισμα ακολουθεί και το ερώτημα είναι «Πόσο διαφέρουν τα αιτήματα των εργαζομένων από τότε στο σήμερα;…»

Στα ίδια μέρη – δυστυχώς- θα ξαναβρεθούμε…;

Ψήφισμα Καλλέργη:

·        Την Κυριακήν να κλείωνται τα καταστήματα καθ’ όλην την ημέραν και οι εργάται να αναπαύωνται.

·        Οι εργάται να εργάζωνται επί 8 ώρας την ημέραν και να απαγορευθή η εργασία εις τους ανήλικους.

·        Να απονέμεται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας  και καταστάντας ανίκανους προς συντήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.

·        Να καταργηθώσιν οι θανατικαί εκτελέσεις.

·        Να καταργηθή η δια χρέη προσωπική κράτησις

Τα παιδιά έκλεισαν το πρώτο μέρος της εκδήλωσης με τις παρακάτω ερωτήσεις προς το κοινό, μα κυρίως προς όλους τους ενήλικες αυτής της χώρας, που περιμένουν απάντηση από τον καθένα μας:

Θα μείνετε θεατές ή όχι;

Αυτά τα χαμένα εργασιακά δικαιώματα θα αφήσετε κληρονομιά σε μας, τη νέα γενιά;

Μία περιουσία γεμάτη χρέη και απώλειες;...

Μία ηττημένη σύγχρονη ιστορία;

Σε λίγο Ξημερώνει Πρωτομαγιά, 2016.

Μία αξιοπρεπή απάντηση στα ερωτήματα των παιδιών έδωσε ο στίχος του Πάνου Φαλάρα από το τραγούδι «Τώρα τώρα» του 1978, που στην εκδήλωση ερμήνευσε ο Ανέστης Κιουρκτσίδης:

Όπως και να ’ναι ο κόσμος, όσα κι αν έχει στραβά,
έστω κι αν μείνω πια μόνος, πάντα θα φεύγω μπροστά.

Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν, στο φως δεν βάζουν φωτιά.
Όσες αλήθειες κι αν θάψουν, λεύτερη μένει η καρδιά.

Όπως και να ’ναι τούτη η γη, θα ’μαι στην πρώτη τη γραμμή,
όπως και τώρα, τώρα, τώρα που είναι δίσεκτοι οι καιροί. 

Ραντεβού στις απεργίες που θ’ ακολουθήσουν, με το βλέμμα μας στραμμένο στην 48ωρη απεργία που ψηφίστηκε από όλα τα σωματεία με την κατάθεση του ψηφίσματος για ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό.

Ξημερώνει Πρωτομαγιά (από τώρα και κάθε σήμερα)

Συμμετέχω, προβληματίζομαι, ενεργώ.

Το Εργατικό Κέντρο Γιαννιτσών σε συνεργασία με το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ και το Σύλλογο Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας διοργανώνει εκδήλωση μνήμης, και προβληματισμού για όσα έρχονται, για την Πρωτομαγιά 2016.

Εργατικό Κέντρο, 24 Απριλίου, 7μμ

Μαθητές Γυμνασίων της περιοχής μας θα μας θυμίσουν αγώνες σταθμούς των εργατών στην Ελλάδα με μία ιστορική αναδρομή που θα συνοδεύεται από ποιήματα και τραγούδια εμπνευσμένα από τις διεκδικήσεις των εργαζομένων στα τόσα χρόνια. Η ιστορική αναδρομή θα φτάσει ως στο σύγχρονο σήμερα των μνημονίων, της κρίσης, της αυξανόμενης ανεργίας, της μετανάστευσης, της ανέχειας, στο 25,3% της παιδικής φτώχειας στην Ελλάδα και στα μέτρα που αναμένουμε για το ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό και νέο μισθολόγιο.

Θα ακολουθήσει προβολή της ταινίας "Το Αλάτι της Γης" του Χέρμπερτ Μπίμπερμαν, 1954.

Δύσβατα Μονοπάτια - Βιβλιοπαρουσίαση

Η Ιστορική & Λαογραφική Εταιρεία «Φίλιππος» και ο Σύλλογος Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας σε συνεργασία με τη ΔΗ.Κ.Ε.Π.Α.Π. σας προσκαλούν στην παρουσίαση του ιστορικού βιβλίου του Γιαννιώτη εκπαιδευτικού και ιστορικού ερευνητή Νικολάου Βέντζη «Δύσβατα Μονοπάτια» που θα πραγματοποιηθεί στο Κέντρο Πληροφόρησης Νέων, το Σάββατο 26 Μαρτίου 2016 και ώρα 7μμ.

Το βιβλίο θα παρουσιάσει ο Ιωάννης Παπαλαζάρου, Εκπαιδευτικός - Συγγραφέας

Είσοδος Ελεύθερη

Γράφει εισαγωγικά ο συγγραφέας-ερευνητής Νικόλαος Βέντζης:

…πήγα και επερπάτησα σε κλέφτικα, λημέρια και γιατάκια, ανέβηκα και σε απρόσιτες σπηλιές, ηρώων καταφύγια, μα και σε μαχών πεδία. Το γόνυ έκλινα σεμνά στη μνήμη αθανάτων  κι από τα μάτια μου άφησα να τρέξει ένα δάκρυ, το ελάχιστο, δικό μου, ταπεινό «ευχαριστώ» σε ‘κείνους τους μεγάλους…

Και μόνος αναφώνησα: «Αιώνιο φέγγος και θερμό, η μνήμη των ηρώων!!!»

Βιβλιοπαρουσίαση: rubrica - Ευάγγελος Τρυψιάνης

Ο Σύλλογος Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας σε συνεργασία με τη ΔΗ.Κ.Ε.Π.Α.Π. σας προσκαλεί στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Ευάγγελου Τρυψιάνη «rubrica» που θα πραγματοποιηθεί στο Κέντρο Πληροφόρησης Νέων, την Κυριακή 20 Μαρτίου 2016, 7μμ.

Κεντρικός ομιλητής: Χρήστος Μπιμπίτσος, Επικοινωνιολόγος – Συγγραφέας

Απαγγελίες ποιημάτων:  Μόιρα Τριανταφύλλου – Εκπαιδευτικός

Είσοδος Ελεύθερη

Μία γεύση ποιητικής πνοής του ποιητή:

Επανάσταση

Αντιλαμβάνομαι την επανάσταση ως πράξη αλλαγής επιφορτισμένη με θετικό πρόσημο. Ή - μάλλον -  έτσι θα έπρεπε να είναι. Γιατί η ιστορία μας διδάσκει πως πολλές φορές είναι απλά το πρόσχημα για μια - ακόμα χειρότερη - συγκαλυμμένη συνέχεια.  

Ίχνη σπουδαίων Γυναικών

Με προσωπική επιλογή τα μέλη του Δ.Σ. του Σ.Φ.Β. Ν. Πέλλας ιχνηλάτησαν Γυναίκες που με το στίγμα τους επηρέασαν τη ροή της Ιστορίας, η καθεμιά με τον τρόπο της:

Καμπυλώνοντας το Νου - Εκδήλωση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

«Καμπυλώνοντας το Νου»

Εκδήλωση του Συλλόγου Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας για τη Γυναίκα

«Η παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας έρχεται να υπενθυμίσει τη μεγάλης εκδήλωση διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.»

Το Σάββατο 5 Μαρτίου 2016 ο Σύλλογος Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας πραγματοποίησε εκδήλωση αφιερωμένη στη Γυναίκα, προσεγγίζοντας την ημέρα από πολλές συνιστώσες, όπως πολυδιάστατος είναι και ο ρόλος της Γυναίκας στη Ζωή.

Στο χώρο φιλοξενήθηκε Έκθεση Έργων Τέχνης (Πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, φωτογραφίες και ποιήματα) από Γυναίκες Δημιουργούς με θέμα «Καμπυλώνοντας το Νου» και σημείο αναφοράς φυσικά τη Γυναίκα. Οι Γυναίκες Δημιουργοί που συμμετείχαν είναι (αλφαβητικά): Ακονίδου Καλλιόπη, Αμανατιάδου Ιφιγένεια, Κωνσταντίνου Στέλλα, Κωφίδου Δήμητρα, Μπρατάκη Σοφία, Παυλίδου Κάκια, Σαμολαδά Κατερίνα, Τζιαφτάνη Χριστίνα, Τσιτιρίδου Δέσποινα, Μόιρα Τριανταφύλλου. 

Η εκδήλωση ξεκίνησε με το χαιρετισμό που απηύθυνε η Θεανώ Ζουρνατζίδου, Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου, η οποία μεταξύ των άλλων τόνισε τα εξής:«159χρονια μετά από την εξέγερση των εργατριών στη Νέα Υόρκη που ζητούσαν ανθρώπινη ζωή, δουλειά, ισοτιμία και δικαιώματα. Συνεχίζουμε τον αγώνα μας με νέες δυνάμεις και πείρα, για να φτάσουμε ως το τέλος, για να ολοκληρωθεί ο δρόμος που άνοιξαν. Τον καθημερινό αγώνα των σύγχρονων αναγκών στην Κοινωνική Ασφάλιση, στην προστασία της μητρότητας και στην εργασία, διεκδικώντας ζωή χωρίς φτώχια, ανεργία, πολέμους και προσφυγιά. Αγώνας ενάντια στη βαρβαρότητα που γεννά πολέμους με τραγικά αποτελέσματα, ξεριζώνοντας ανθρώπους από τις πατρίδες τους που περιπλανώνται μερόνυχτα για μια καλύτερη ζωή αλλού και πνίγονται στο Αιγαίο στα χέρια των δουλεμπόρων.

Δυναμώνουμε και κλιμακώνουμε τους αγώνες Μας.»

Στη συνέχεια την εκδήλωση χαιρέτισε η Πόπη Κυριλίδου, Πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων Γιαννιτσών, που εστίασε στους συνεχείς αγώνες της Γυναίκας στον εργασιακό της χώρο παλεύοντας να διατηρήσει τα κεκτημένα εργασιακά της δικαιώματα, κόντρα στην πραγματικότητα που την θέλει άμεσο θύμα της οικονομικής κρίσης.

Ακολούθως τοποθετήθηκε η Κάκια Παυλίδου, Πρόεδρος του Σ.Φ.Β. Ν. Πέλλας με την εισήγηση «Το παρασκήνιο της εξίσωσης των δύο φύλων σήμερα». Στις μέρες μας παρόλο που οι υποχρεώσεις της οικογένειας σε μεγάλο βαθμό ισομοιράζονται ανάμεσα στο ζευγάρι, παρόλο που και τα δύο φύλα έχουν ισότιμα δικαιώματα στο πεδίο της επαγγελματικής αποκατάστασης και αντιστοίχως στις ερωτικές σχέσεις, παρόλο που η Γυναίκα κέρδισε πολλές μάχες, αν έστω και μέσα σε ένα σπίτι μία Γυναίκα κακοποιείται με οποιονδήποτε τρόπο, ο αντίκτυπος αυτής της πράξης καθρεφτίζεται σαν μελανιά στο πρόσωπο του σύγχρονου κόσμου μας. Πρόσφατα γίναμε μάρτυρες δυο ιστοριών, δύο Γυναικών που ζητώντας διαζύγιο κατέληξαν νεκρές.

Έχουμε σκεφτεί πόσες φορές έχει επαναληφθεί το σκηνικό της κατάφωρης ψυχολογικής βίας, όταν μία γυναίκα ζητά να διαλύσει το γάμο της , χωρίς απαραίτητα να καταλήξει στη δολοφονία και χωρίς τις περισσότερες φορές  να ολοκληρωθεί και η διαδικασία έκδοσης του διαζυγίου; Πόσες παρόμοιες ιστορίες εξελίσσονται δίπλα μας και μένουν στην αφάνεια;

Χρέος όλων μας, αντρών και γυναικών, είναι όχι να σταθούμε ο ένας απέναντι στον άλλο, αλλά να συμπορευτούμε πολεμώντας το άδικο, όπου αυτό εμφανίζεται.

Όλοι μας έχουμε οικογενειακούς φίλους, για τους οποίους διαχέεται ένας ψίθυρος πως η Γυναίκα ή και τα παιδιά υφίσταντο μία μορφή κακοποίησης. Οφείλουμε να παρέμβουμε. Η σιωπή είναι συνενοχή. Οφείλουμε να παίρνουμε θέση απέναντι σε όλους τους ψίθυρους που φτάνουν στα αυτιά μας. Στο Βελβεντό Κοζάνης όλοι οι κάτοικοι γνώριζαν τι συνέβαινε στο επίμαχο σπίτι. Έκανε κανείς παρέμβαση; Αν είχε γίνει μία ανάλογη κίνηση από έναν φίλο, θα ζούσε σήμερα η άτυχη γυναίκα;

Θα μας καλέσω να έχουμε υπόψη μας  πως όλος ο κόσμος δεν είναι καθρέφτισμα της μικρής, δικής μας ευτυχίας, που ευδοκιμεί μέσα στο σπίτι μας, αλλά οφείλουμε να νοιαστούμε και για κείνες τις Γυναίκες που δεν έχουν το θάρρος να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους, που δεν συμμετέχουν σε ανάλογες εκδηλώσεις μνήμης των αγώνων για ισότητα των δύο φύλων, γιατί η ζωή τους έχει πολύ σκοτάδι και λίγο φως.

Κεντρική ομιλήτρια της εκδήλωσης ήταν η  Μαρία Τζιωρτζίδου, Προϊσταμένη του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Γιαννιτσών. Η ομιλία της κυμάνθηκε γύρω από το Γολγοθά που αντιμετωπίζει η κάθε νοσηλεύτρια παλεύοντας να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της ιατρικής περίθαλψης του κάθε ασθενούς με τις αμέτρητες ελλείψεις που καταγράφονται στο Νοσοκομείο. Πολλές φορές οι νοσηλεύτριες καλούνται  να μεταμορφώσουν αναλώσιμα υλικά που έχουν στα χέρια τους και προορίζονται για μία συγκεκριμένη χρήση  έτσι ώστε να χρησιμοποιηθούν  εναλλακτικά καλύπτοντας άλλες ελλείψεις. Τα εξαντλητικά κυκλικά ωράρια πλέον δεν έχουν τις οικονομικές απολαβές που τους αναλογούν. Όλο το Σύστημα Υγείας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ανθρωπιά και στον εθελοντισμό σχεδόν του νοσηλευτικού προσωπικού, που πραγματικά δίνει μάχη για να κρατηθεί ανοιχτό το Νοσοκομείο Γιαννιτσών. Παράλληλα, η μέση νοσηλεύτρια είναι και μητέρα που προσπαθεί να ανταποκριθεί στις γρήγορες ταχύτητες της καθημερινότητας συνδυάζοντας το κυκλικό ωράριο με την οικογένεια. Αρκετές φορές ο σύζυγος βρίσκεται στη δεινή θέση του ανέργου της οικογένειας και η νοσηλεύτρια αναλαμβάνει να στηρίξει οικονομικά την οικογένεια και ταυτόχρονα συναισθηματικά  το σύζυγό της. Σε κάθε περίπτωση είναι στιγμές που πραγματικά προσομοιώνεται με μία σούπερ ηρωίδα που αλύγιστη δίνει δυναμικό παρών σε κάθε πρόκληση της καθημερινότητας, είτε στη δουλειά της, είτε στην οικογένεια. Κινητήρια δύναμή της είναι εκείνο το αίσθημα προσφοράς στο συνάνθρωπο που την ξεχωρίζει και που την ώθησε να ασχοληθεί με αυτό το  τόσο απαιτητικό επάγγελμα, το οποίο δεν εγκαταλείπει ούτε και σήμερα, που οι συνθήκες είναι το κάθε άλλο παρά ευνοϊκές. Κλείνοντας η Μαρία Τζιωρτζίδου μάς παρουσίασε μικρές ιστορίες καθημερινότητας που μπορούν να μας βοηθήσουν να ανακτήσουμε την επιμονή, την αντοχή, την αισιοδοξία μας, όταν μας προδίδουν οι –ανεξάντλητες κατά τα άλλα- δυνάμεις μας. Μία από αυτές τις ιστορίες έχει τίτλο «Πάντα υπάρχει χώρος» και μπορείτε να την αναζητήσετε στο διαδίκτυο.

Στη συνέχεια το λόγο πήρε η Μαρία Κιουπκιολή, Υπεύθυνη των Δημοσίων Σχέσεων του Σ.Φ.Β. Ν Πέλλας. Μας παρουσίασε το προφίλ της Μαλάλα Γιουσαφζάι μέσα από τα μάτια του πατέρα της. Η αναφορά τόνισε το πόσο σπουδαίο ρόλο μπορεί να παίξει ο γονιός στην εξέλιξη της πορείας του παιδιού του. Ο πατέρας της Μαλάλα, παρόλο που στο Πακιστάν, απ’ όπου κατάγονται, τα κορίτσια δεν έχουν δικαίωμα στη μόρφωση, έγραψε την κόρη του στο σχολείο. Η Μαλάλα αγωνίστηκε για να υπερασπιστεί αυτό της το δικαίωμα, και προεκτατικά το δικαίωμα κάθε παιδιού για μόρφωση. Έγινε στόχος των Ταλιμπάν που το 2012 την πυροβόλησαν στο μέτωπο. Σώθηκε. Το διάστημα της ανάρρωσής της ο πατέρας της κατηγόρησε τον εαυτό του πως ο ίδιος ευθυνόταν για όσα συνέβησαν στην κόρη του. Τότε η γυναίκα του τού υπενθύμισε πως τάχθηκε υπέρ ενός Μεγάλου Σκοπού, που ξεπερνά τα όρια της δικής του οικογένειας και στον ίδιο σκοπό είναι ταγμένη και η κόρη τους και οφείλουν να αγωνιστούν ως το τέλος με θάρρος και αφοσίωση. Η Μαλάλα έγινε καλά. Συνέχισε τον αγώνα της και σε μία ομιλία της στον ΟΗΕ ανέφερε: «Είμαι εδώ για να μιλήσω για το δικαίωμα κάθε παιδιού στην εκπαίδευση. Ένα παιδί, ένας δάσκαλος και ένα βιβλίο μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Οι τρομοκράτες νόμιζαν ότι οι σφαίρες θα με κάνουν να σιωπήσω, αλλά απέτυχαν. Από αυτή τη σιωπή γεννήθηκαν εκατοντάδες φωνές. Γεννήθηκε η δύναμη και το θάρρος.» Το 2014 της απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης για τον αγώνα της στο δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση. Όταν ο πατέρας της ρωτήθηκε τι είχε κάνει ώστε να γίνει η κόρη του αγωνίστρια, απάντησε: «Το σπουδαίο δεν είναι το τί έχω κάνει, αλλά τί  δεν έχει κάνει: Δεν ψαλίδισα τα φτερά της.»

Η εκδήλωση έκλεισε  με την προβολή ενός video (υπάρχει στο κανάλι You Tube του Συλλόγου Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας) με Γυναίκες που άφησαν έντονο το στίγμα τους στην ιστορία της ανθρωπότητας και με την παρότρυνση όλων των Γυναικών να μπουν στην πρώτη γραμμή της Ζωής.

Τέλος αναφέρθηκε πως ο Σ.Φ.Β. Ν. Πέλλας καταδικάζει τις ακρότητες που έλαβαν χώρα στην περιοχή μας τις τελευταίες μέρες. Ως Γυναίκες δεν έχουμε μόνο Δικαιώματα στην Ισότητα, στο Σεβασμό, στην Αξιοπρέπεια, αλλά έχουμε και την Ιερή Υποχρέωση να μεγαλώνουμε, να αναθρέφουμε, να δημιουργούμε Ανθρώπους. Γιατί: Οι Άνθρωποι, όπως και οι Γυναίκες, ΔΕΝ γεννιούνται. ΓΙΝΟΝΤΑΙ.

Θέλουμε  καλλιεργημένες και μορφωμένες Γυναίκες που θα σταθούν Άξιες σε όλους τους πολύτιμους ρόλους τους και που θα υπερασπίζονται Υψηλά Ιδανικά Ζωής.

Ακολουθούν τα Έργα που συμμετείχαν στην Έκθεση (αλφαβητική αναφορά Δημιουργών)

Διδαχή: